Кога би погледнал одблизу (Si te fijaras bien) – Густаво Вега Мансила ( Gustavo Vega Mansilla)

03_d_PLACA_postal [Resolución de Escritorio] [Resolución de Escritorio]

2006_ACEC

Густаво Вега Мансила е роден во León, во 1948 година, но престојува во Барселона (Шпанија), од 1972 година . Дипломирал на Филозофскиот факултет на Универзитетот Свети Тома Аквински во Рим, Филозофија и уметност (спец. Филозофија) на Универзитетот во Барселона и Настава на Универзитетот во Леон. Докторира Шпанска филологија на  Филолошкиот факултет на Универзитетот во Барселона. Насловот на неговата теза е – Поетика на визуелната креација во Шпанија, 1970-1995.

Вега специјализира во теоретска истрага, педагогија и креативни активности во три области: филозофија, поезија и пластични уметности. Трите дисциплини кои Вега ги комбинира и често ги синтетизира во неговите дела, претставуваат  совршен склад  на книжевно-поетски елементи и пластика.

Вега е една од главните практичари на визуелна поезија во Шпанија. Неговата визуелна поезија е плурална: идеографска, калиграфска, летристичка, просторна, конкретна,  видео-поезија, три димензионална поезија, акција во песни, итн.  Како пластичен уметник и визуелен поет, тој има самостојни изложби во  Шпанија, Аргентина, а учествува во повеќе од сто групни изложби.

Вега е автор на Habitando transparencias (Живеење во прозрачност, 1982,), El Placer de ser (1997, Задоволство да се постои), Prólogo (2001, Пролог за Тишината), La Frontera del Infinito (2005, Границата на бесконечноста), Plaza del Buen Suceso -Talleres de Creación Poética en Barcelona / Плошад на успех -Работилници за поезија во Барселона (1994), Poеticas Visuales (2008, Визуелна поетика), Pintar la Luz / Dipingere la Luce (Сликање на светлината, 2012), DA-sein ( Да имаш, 2015) меѓу други публикации.

Многу  години, тој држи предавања по историја на уметност на Универзитетот во Барселона, како и визуелна поезија на Универзитетот во Леон и во други институции. Ја основал и управува групата Ex.Tensión Fonética и Laboratorio де Investigaciones Poético-Fonéticas (Лабораторија за Поетско-фонетска истрага), која има организирано многу рецитали. Како дел од неговата педагошка дејност тој организира креативни  семинари за поезија, курсеви и работилници и во Шпанија, Аргентина, Босна и Херцеговина, Франција, Англија, Италија, Уругвај и Македонија.

Улицата каде што е роден сега се вика: ” Calle Poeta Visual Gustavo Vega Mansilla “.

Неговиот веб-сајт е на http://www.gustavovega.com

Подолу малку од неговата поезија , во превод од англиски на македонски јазик , Оливера Доцевска

Превод од шпански на на аглиски Карлота Колфилд (Translator: Carlota Caulfield)

 

WE NEED TO KNOW (Necesitamos saber)

 

You, I,

Must have some kind of sea

of stones inside the veins,

 

a switchblade stuck in

our memory,

An absurd ray of sun

illuminating our nothingness

 

Or, if not, tell me why

our dreams always slip through

our fingers

 

We need

to find why

all this rust, all this oblivion

yellowing our gaze,

forever escaping from ourselves.

 

Треба да знаеме

Ти, јас,

мора да имаме некој вид на море

од камења во вените,

острица без рачка заглавена во

меморијата,

Апсурден зрак на Сонцето

кој ја осветлува нашата ништожност

Или, ако не е така, кажи ми зошто

соништата секогаш ни лизгаат

низ прстите

Ни треба

да откриеме зошто

сета ова ‘рѓа, сиот овој заборав

го пожолтува нашиот поглед,

засекогаш бегајќи од нас самите.

 

WITHOUT SIGNS  (Sin señales)

 

 

You search for yourself

among the rubble of your

own fallen light

 

In the asphalt.

 

You search for yourself

but you find only mirrors without image,

 

Without the image

you expect.

 

You search for yourself

but only find the tear

you buried.

 

You are searching for yourself but

Your dreams shatter

Against time.

 

You search for yourself but…

and you will continue searching, searching

For yourself, while you are dying.

 

Без знаци (Sin señales)

Трагаш по  себе

меѓу урнатините на

сопствената падната светлина

На асфалтот.

Пребаруваш низ себе

но пронаоѓаш  само огледала без одраз,

Без слика

која ја очекуваш.

Се бараш себе си
но пронаоѓаш само солза

која си ја погребал.

Ти си во потрага по себе, но

твоите соништа ги уништило
времето.

Се бараш себе си,  но …

ќе продолжиш да бараш, ќе се бараш
себе си, додека умираш.

 

IF YOU WOULD LOOK CLOSELY  (Si te fijaras bien)

 

 

If you would look closely

you would discover stumbling from dream

to dream

 

always looking for

 

the meaning

hiding

in each corner

of death

weaving the fabric

of your dreams.

 

If you would look closely

you would understand why

winters

also are able to ignite

until the body

and the gaze

 

tremble

with pleasure

 

and agony.

 

Yes, you would understand

that all of your being is only a path

stretching out absurdly

until the edge

 

of its last sigh

 

And you would stop worrying so much

 

of all that callous tyranny,

tenacious sadness,

with unsettled matters…

 

and then, you would return

to yourself

and would taste

only

 

 

no

more than

your silence

 

without na-

 

me

 

and

 

you would not desire

 

not a thing, anymore

 

not a thing.

 

Кога би погледнал одблизу (Si te fijaras bien)

Кога би погледнал одблизу

би открил дека  скокаш  од сон

до сон

секогаш во потрага по

значењето

сокриено

во секој агол

на смртта

која ги ткае  соништата.

Кога би погледнал одблизу

би разбрал  зошто

зимата

исто така, можат да стопли
додека телото

и  погледот

трепери

во агонија на задоволство.

Да, би разбрал

дека целото твое битие е само пат

растегнат апсурдно

до работ

на  последната воздишка

И би престанал да се грижиш толку многу

за  грубоста на тиранија,

колку  тагата е здрава,

за нерешените прашања …

и тогаш, би се вратил

кон себе си

и би ја вкусил

само и не

повеќе од

сопствената тишина

без име

и не би посакал

повеќе ништо, ништо повеќе од тоа.