Сликање на тишината – Дашамир Мало, Албанија

16002888_1773704712950834_1469863788070187138_n

14595681_10210960207629601_4957832938240327980_n (2)

Дашамир Мало, е роден во Малешова, Пермит, Албанија . По завршувањето на средното училиште во Këlcyra (сега Гимназијата “Sejfulla Malëshova”), завршува Воена академија, а подоцна и  Полициска академија. Од 1990 -1997 година живее и работи во својата професија во градот Саранда. Во 1997 година емигрира во Атина – Грција, каде што работи и живее до 2002 година .Во 2003  се враќа во Албанија  и е моментално во Главната управа на пограничната полициска станица во Саранда.

Тој е еден од организаторите на меѓународната поетска манифестација – Трирема на Јонска поезија(Клуб на јонски креатори), во Саранда , Албанија.

Има објавено повеќе книги поезија “Помеѓу осаменоста и тишината”, “Преседан” и “Скриен дел”. Ја има  преведено од грчки збирката поезија “Избрани песни” на грчкиот поет Џорџ , како и на публицистот и новинар Hronas и книга есеи “Лудиот танц на Мерлин.” Учествувал во повеќе антологии на поезија и тоа:  “Портите на заборавот”, “Итака на говорот” и “Отворени линии”. Тој исто така,  континуирано објавува песни во книжевните  весници како што се “Светлина”, “Слово”, “Национал”, “Писател”, “Јонска уметност”.Преведуван е и има објавено поезија на грчки, македонски и германски јазик. Во април 2012 година  ја објави поетската збирка со наслов “Можеби”, а во 2014 година ја објавува книгата поезија “Нејасно”.

Поезија на Дашамир Мало е нежна, елоквентна, спонтана, некаде е портрет на човекот  во стихови, некаде на смисол, некаде цвета прекрасната природа на местото на живеење, на некое  дете, жена и се друго што го опкружува, рељефи и убави стихови и преку нив, на читателот. Во речиси сите, се чувствува меката душата на поетот, врската со родното место и местото на живеење и преку неговите песни се добива јасна слика, кој содржи болка или радост внатре.

Дашамир  Мало, е повлечен поет во поезијата, но  успева да ни каже нешто повеќе, преку неговите стихови, а тоа е големо достигнување.

Неговите песни не се оптоварени со метафори, но се чувствува Духот во секој стих,како  и во бојата во сликањето на тишината., како што тој секојдневно фотографира. (неговите фотографии се низ текстот – Маслинки и Снегот во Саранда.)

16508670_1785011521820153_6493714435351601620_n

 

Olives

In the crests of the hills,

Like mythical travelers

Immovable,

That will never arrive

To the place where they want to go.

*

МАСЛИНКИ
Во девијациите на ридовите,
како митски патници
неподвижни,
кои  никогаш нема да пристигнат
до местото каде што сакале да одат.

 

 

Подолу, мал дел од неговата поезија:

 

False rainbows

(Requiem for the system that passed)

 

At evenings we heard an age – mate crying

At mornings, as well.

We grew up by the means of hunger.

We hoped.

This was the only alternative.

The sole left.

Our desires were false rainbows

That time dissolved.

We waited for the birds of dreams to return.

They had abandoned us times ago.

We waited,

waited for long.

We shouldn’t cry,

We should only laugh.

That’s why we sadly laughed.

Later on,

Later became stutterer.

Our beings took shapes of things.

From day to day

We died slowly and slowly.

And we doubted

More and more…..

 

Albania 1991

 

ЛАЖНИ ВИНОЖИТА
(Реквием за системот што помина)

Во вечерните часови слушавме повозрасен колега како плаче,
во утрата, исто така.
Пораснавме со помош на гладта.
Се надевавме.
Ова беше единствената алтернатива.
Единствена која остана.

Нашите желби беа лажни виножита
што времето ги разводни.
Чекавме  птиците на соништата да се вратат.
Не напуштија многу одамна.

Чекавме,
чекавме долго.
Не требаше  да плачеме,
Беше потребно само да се смееме.
Тоа е причината зошто тажно се насмевнуваме.
Подоцна,
Подоцна,
Нашите почетоци зедоа форми на нештата.
Од ден на ден
умиравме полека и полека.
И се сомневавме
Повеќе и повеќе…..

Албанија 1991

 

Why does my thought groan?

 

The sovereign sun while going down

Caused the exhausted mountain to bleed,

An old, solitary fir

Stands on a hill slope like a hermit.

 

While I melt my look towards sunset

My wondering thought abandons me

It flies like a wild fowl,

Over the corolla of the old fir.

 

For the whole world which bleeds,

My fugitive thought groans,

There at the holy slope,

Stands the fir like an extinguished torch.

 

March 2003

 

Зошто порасна мојата мисла?

Сувереното сонце, додека заоѓа
предизвика исцрпената планината да крвари.
Старата, осамена ела
Стои на падината на ридот како пустиник.

Додека го стопувам погледот со зајдисонцето
мојата мисла  зачудена , ме напушта
лета како диви птици,
низ короната на старата ела.

За целиот свет што крвари,
мојата мисла бегалец расне,
таму кај светиот рид,каде
стои Елата како изгаснат факел.

Март 2003 година

*

To the day which passed

I did not remember the face

Of the day that passed

Days change the portrait

Like the girls of the Pub – Bars

Change the make – up.

 

I feel lonely.

I lost even the bus of the last hour.

 

I don’t know why this midnight scares me,

With this empty silence

With these prostitutes

Who await clients at the wide road,

With these traffic – lights

That remains red

Like the eyes of the drunkards.

 

I walk aimlessly.

mournful sounds are heard from far.

 

On the keyboard of the night

Plays an invisible hand.

 

Athens, Greece 2000

 

ДО ДЕНОТ КОЈ ПОМИНА
Не се сеќавам на лицето
на денот, кој помина.
Деновите го менуваат портретот
како што девојките од Pub – баровите
го менуваат make – up -от.

Се чувствувам осамено.
Ми избега дури и автобусот во последен час.

Не знам зошто  полноќта ме плаши,
со оваа празна тишина
со  проститутките
кои чекаат клиенти на широкиот пат,
сообраќајните- светла
кои стануваат црвени
како очите на пијаниците.

Чекорам бесцелно.
Тажни звуци се слушаат од далеку.

На дирките на ноќта
свири невидлива рака.

Атина 2000

*

 

 

 

превод од англиски – Оливера Доцевска